O pasado martes daban a súa listaxe de convocados os seleccionadores galegos, tanto os masculinos (Arsenio Iglesias e Fernando Vázquez) como a femenina (Pilar Neira), para os encontros que os enfrontarán a Camerún e Cataluña, respectivamente.
No caso da selección masculina apóstase por unha liña continuista, cunha listaxe de xogadores moi similar á que o ano pasado empatara a uns con Ecuador en Riazor. De todos os xeitos, esta convocatoria non está pechada, porque é moi posible que os galegos que están xogando nas illas británicas (Nacho Novo, Sito e o redondelano Pablo Couñago)non podan asisitar ao encontro. Tampouco é segura a presenza de Míchel Salgado, que xa se ausentara o ano pasado. Caense da mesma, por lesión, o helvético-galego Cabanas e Borja Oubiña. Lástima para o vigués, que parece que está gafada coa selección galega. Aínda non puido debutar por culpa das lesións.
Ecco o elenco de xogadores:
Albacete: Noguerol
Cádiz: Nano
Celta: Rubén González, Roberto Lago e Jonathan Vila
Dépor: Piscu, Barragán e Pablo Álvarez
Elche: Iago Iglesias
Glasgow Rangers: Nacho Novo
Ipswich Town: Sito e Pablo Couñago
Levante: Viqueira
Numancia: Julio Álvarez
Piacenza: Jonathan Aspas
Rácing de Ferrol: Queco Piña (porteiro)e Jonathan Pereira
Real Madrid: Michel Salgado
Recreativo de Huelva: Iago Bouzón
Sporting de Gijón: Diego Castro e Roberto (porteiro)
U.D. Las Palmas: Trashorras
Valladolid: Borja
Villareal: Diego López (porteiro)
A min, particularmente, fáltame un xogador. Volvemos quedar sen representación do Pontevedra (a verdade é que o equipo do Lérez ten poucos galegos) e penso que Fran Rico sería un gran representante.
No caso do conxunto femenino formarán as seguintes xogadoras:
Atlético Muralla: Jessica Ferreiro
Pontevedra: María Teresa Soage, Sara González e Patricia Rojo
Galicia Gaiteira: Rita Lema e Cristina Lago
Val do Ulla: Rebeca Hermida e Uxía Parcero
Friol: Mónica Naval e Susana Ferreiro
Orzán SD: Ana Lago e Mirian Ríos
El Olivo: Paula Fernández, María González, Sonia Alonso, Isabel Fernández e Loreto Silva
Rayo Vallecano: Ángela Rodríguez
Transportes Alcaine (Aragón): Leticia Carballal, Joana Montouto, Verónica Boquete eRosario Ramos
Oviedo Moderno: Mirian Domínguez
Levante: Mari Paz Vilas
Unión Guardesa: Anair Lomba
Atlético Arousana: Carolina Baños
CD Boiro: Gorane Casal eMarta Pazos
Bértola: Ana M. Fuentes
Desta non poido comentar nada, porque recoñezo que -lamentablemente- non teño nin puñet... idea. Son trinta xogadores, das que me parece que a seleccionadora fará unha listaxe final logo de velas en acción nos dous adestramentos previos que ten previstos.
O verán rematou oficialmente, pero o verán galego no que a concertos e festa se refire, pode dicirse que se estira ata o San Froilán de Lugo. Por se alguén está interesado na programación de concertos, aquí vos deixo unha ligazón onde podedes consultar o programa de festas. Abrangue do 4 ao 12 de outubro.
Apetéceme ir ver o de Macaco do 6 de outubro, que me quedei con gañas de verlle un concerto completo, despois de que en Viveiro tivese que suspendelo á hora e cuarto.
O domingo foi un día bastante normaliño. Despois dos dous primeiros días, as forzas empezan a fallar. De todos xeitos a verbena volveu estar moi animada cos asturianos de Tekila e os moi agardados da París de Noia. Non desentonaron nada os asturianos, aínda que para mín falloulles moito o son.
Este día, non me fun tan tarde para a tenda de campaña. Despois de que acabasen as orquestras, un pis e para a cama (bueno, para o colchón da tenda), que había que repoñer forzas de cara a luns e martes.
Como vos dicía na anterior entrada, o luns comecei coa páxara. Se cadra, influiu a moita calor que fixo ese día. Os luns é o día no que se fai o descenso humorístico do Río Landro e este ano debeu ser da única vez que verdadeiramente me apeteceu moito baixar. Aínda que non temos por costume baixar, si que temos a costume de achegarnos á beira do río para ver aos intépidros que si o baixan. Sempre son unhas risas velos. O ambiente de Naseiro é incrible. Aquí vos quedan un álbume de fotos que teñen colgado na Voz de Galicia. Os pés de foto están un pouco trabucados, por certo. Vese que nisto non só se equivoca o Progreso, jeje.
A verbena era con Costa Oeste e Miramar. Os últimos bastante floxos, con respecto aos primeiros que sempre clumpen moi ben. Tiveron un pequeno problema de son, cando se lle jodeu un equipo na segunda actuación. Na zona de diante non se escoitaba moi ben, pero era o de menos. Por certo houbo dúas anecdótas interesantes con esta orquestra, coa Costa Oeste. A primeira foi cando apareceu un tipo no escenario vestido cun tanga de leopardo e un sombreiro. Pensei que sería o mítico borracho que subía arriba dar a nota. E si erao. O que pasa é que esta era coñecido. Tratábase de Tonhito de Poi, que tamén andivo de romaría. Fixo de feito algún concerto nalgunha cabana. Cólgovolos ao final. A foto tomeime a licencia de collela do Fotolog de Bernardo (o da dereita con camisola azul). Agardo que se algún día chega a este blog por casualidade, me saiba perdoar esta intromisión e non me queira cobrar o copyright. O do medio non fai falla dicir quen é, supoño.
A outra foi que varios integrantes da Costa Oeste viñeron cear á nosa mesa despois de que rematase a verbena. Boa xente e moi bo rollo. Sobre todo, quédomo con que todos os integrantes das orquestras estaban de acordo en que, a pesar de que ven moitas festas durante todo o verán, como Naseiro e o ambiente que alí se vive ningunha. A maioría sorpréndense (despois de todo o que viron durante o verán) de que, a pesar dos litros e litros de alcol que corren (e que eles tamén beben, porque sempre se lles manda algunha litrona para arriba), non hai pelexas nin a xente é irrespetuosa con eles. O primeiro pódencho dicir para quedar ben, pero esto último eu creo que nesto último si que son sinceros ao cen por cen.
E, finalmente, chegou o martes. O último día. O día que para mín sempre foi un baixón. Cando aínda estaba no colexio e no instituto (aqueles tempos nos quenunca me quedaba nada para setembro)porque era sinónimo de fin de verán, íanse os turistas, acabábanse as festas, deixábamos de ir á praia, en definitiva, volvíase á rutina do curso, aos días apagados e tristes nos que xa era noite ás cinco e media da tarde.
Despois pasou a ser o baixón de ter que afrontar os exames. De repente atoparte só na casa estudiando, cando os cinco días anteriores estabas rodeado dos teus amigos disfrutando e de festa. O mércores de Naseiro sempre foi un día moi duro. Este ano xa non teño exames, aínda que o feito de que a maioría dos meus amig@s os teñan, fai que a situación sexa parecida. Pero nesta ocasión é diferente, porque o xornal vaime manter ocupado.
Volvendo á festa deste ano en si, non fun á verbena. Atopábame excesivamente canso. E a partir das dúas e pico, cando xa recuperara, empezou a caer unha tormenta impresionate que impediu que vise á Olympus e á Versalles. Visto o visto e que ao día seguinte tiña que ir ás nove e media ao dentista, e despois traballar, decidín marchar no coche para a casa e durmir na miña camiña. Daquela si que xa estaba enfermo, porque me custou moito recoller as cousas e, sobre todo, coller o sono. Así ao día seguinte estaba na consulta do dentista agonizando e toqueando. Moito me costou non quedarme durmido mentres me atendía.
E aquí está a crónico do Naseiro. Pasánseme moitos detalles, moitos recordos, anécdotas, etc. Pero, ben é certo que a maioría deles non as entederiades porque son propias do meu grupo de amig@s e aínda que volas contara, non entenderíades moito.
E como prometera aquí vos quedan os vídeos de Tonhito. Ollo ao comentario do primeiro sobre Ana Obregón, jeje.
Deixovos un nada máis, que senón despois algún protesta porque non lle da cargado a páxina. Aquí vos quedan as ligazóns dos outros:
- Vídeo 2
- Vídeo 3
- Vídeo 4
Foto: La Voz de Galicia. Edición A Mariña (correspóndese coa sesión vermú do sábado)
Bueno, despois de xa case unha semana vaiseme facer moi difícil narrar o que foi Naseiro, para mín, este ano. Eso si, podería narrar perfectamente as secuelas que me deixo porque aínda as estou arrastrando. A moqueira e a catarreira estame custando superalas, pero imaxino que mañá xa case estarán esquecidas. Espero non contaxiar a ningún dos ciclistas da Vuelta a España que mañá teño que entrevista na saída da terceira etapa, que será en Viveiro.
Pois o Naseiro deste ano estivo bastante ben. Pero bueno, que non se pase ben en Naseiro é raro. Mais, non chegou ao punto de espectacular que eu pensei que acadaría este ano. Tiña postas moitas ilusións nel, jeje. Digamos que, se cadra, parte da culpa foi miña. Eso de traballar ata o momento xusto no que comeza non axuda e, despois, creo que desde o luns me empezou a atacar o virus este (dixo o doutor que o era), que me impidiu rendir ao máximo a partir do luns. Ata o luns non houbo moita queixa.
A verdade é que este ano houbo moitas menos cabanas en Naseiro. Sen dúbida o feito de que cadrara nas segundas datas máis altas que o pode facer (o día central e o cuarto domingo do mes e abarca desde o venres antes dese domingo, ata o martes da semana que entra; é dicir, este ano desde o 24 ao 28). Así o xoves (cando non é día oficial de festa, pero xa hai moita xente que se queda a durmir porque xa botan a luz) era entendible que houbese tanta xente. Os que se ían o domingo ou o luns para estudiar de cara aos exames de setembro, comezaron a festa antes para aproveitar ao máximo os poucos días.
De todos os xeitos, nas verbenas había moitísima xente. Sen dúbida, o feito de apostar por traer grandes orquestras axudou.
Comecemos pois coa crónica en si. O primeiro día, día do polbo (pulpo falando), cheguei a Naseiro máis tarde que nunca. Eran case as once da noite e xa atopei a algún/nha que me levaba vantaxe, aínda que non moita. A diferencia de anos anteriores, o primeiro día (no que non hai verbena) preferín gardar forzas e fígado para días posteriores. Así foi, pero claro, toda a noite sen nada que facer (refírome ao tema da orquestra) provoca que pouco a pouco vaias quentándote (non no sentido suxo da palabra,que xa coñezo os tipos de pensamento dalgún) e acabes bebendo máis do que contabas facer. Así foi que me deitei aló polas dez da mañá. E claro, como as tendas de campaña están ao sol, ás once e pouco (é dicir, nin dúas horas cheguei a durmir) xa estaba en pé porque non se paraba de calor nas tendas. Comida agonizando. E ademais tendo en conta que era raxo e zorza, que a máis de 20 graos debaixo dun toldo (menos mal que agora non temos aqueles plásticos negros que poñíamos antes de teito) fan moi compricado o tema. Pola tarde fun á casa ducharme e durmir unha pequena sesta no sofá do salón, porque senón pola noite íame entrar unha páxara criminal.
Así entramos na noite do sábado. Foi o meu día grande e o de moitos na mesa. Aínda non acusas o cansanzo dos días que van pasando e o fígado aínda ten a capacidade xusta para filtrar as brevaxes. Puxémonos a xogar a tradicional partida de tute. A miña parella era o meu amigo Samuel (Salapa para os amigos). Non nos levantamos en toda a noite da mesa (xogábamos a últimos ao primeiro que chegar a tres puntos e cada vez que se perdía había que beber un chupito de licor café por barba) e aínda que esto pareza positivo non é así, porque os outros ían pasando e ían descansando, mentres que nos xogábamos todo o tempo e sempre ían perdendo algunha partido. Resultado: pois que antes de partir á verbena xa levábamos unha (como ben diría unha amiga madrileña miña) caraja importante. Bueno, claro, a esto hai que añadirlle que para que non se nos secara a boca mentras xogábamos e gañabamos, un tiña o Ballantines con Cola ao lado e o outro a birra (estreabamos tirador este ano).
Todo o demais, recordoo ben, a medias. Sei que me tirei en prancha camiño da verbena, nun momento no que uns cantos aproveitamos para ir reencher á mesa. A camiseta amarela dos dummies toda negra e un pantalón corto branco, máis negro aínda. Simpáticas as palabras de miña nai o outro día. "Volvínche lavar o pantalón corto beige, que tiña unhas manchas que non lle daban saído. Non sei de que serían". Custoume aguantar a risa. Ahh, e tamén uns arañazos na man dereita. Para a aparatosidade da caída non foi nada, a verdade.
Gran verbena coas orquestras Joker e Philadelphia. Incluido un pequeno affaire cun dos de seguridade da primeira, cando botou do escenario con malos modos a un rapaz, que sempre sube con bos modos e a facer festa, non a montala. Tranquilos, a miña vida non correu perigo, porque non era o mítico gorila. Era un señor maior, jeje, que senón non creo que lle dixese moito. Poido ser un borracho, pero non son tonto, jeje.
Segundo día, e segundo día que case me deito ás dez. Eran as nove e media pasadas. Festa grande o sábado. O mellor día para mín, o día que mellor o pasei.
Despois domingo, luns e martes deixou para outro día, que senón abúrrovos e ademais xa vai sendo tarde e mañá teño diana cedo, para ir entrevistar aos sufridores da estrada. Xa vos contarei tamén co me foi cos Pereiro, Pino, Freire, etc. se é que ao final podemos entrevistalos, porque creo que polo de agora non estamos moi ben acreditados.
Saúde.
PS: Fáltame falar de Tonhito de Poi e colgar un par de vídeos e fotos da súa actuación en Naseiro. Seguro que a algunha lle vai gustar.
Agora si que si, chega o último cartucho festeiro do verán en Viveiro. Pero é un cartucho longo e intensa. Trátase do Naseiro ou da Romaxe do Bo Xantar (e o bo beber que lle añadiría eu). Mañá a partir de que saía do traballo deixarei de ser habitante deste mundo. Trasladarei a miña vida ás beiras do río Landro, no val de Naseiro. Deixarei preocupacións, penas, problemas e todo o negativo na casa e cargareime de positivismo e enerxía para vivir cinco dos días máis tolos do ano.
Cada Naseiro é diferente e este xa o foi para min desde o principio. Desta vez non fixen nada, non axudei en montar a cabana, non fun o día que se comprou a bebida. En definitiva, que vai ser moi bonito chegar alí e ter todo feito (bueno, hei de admitir que onte á noite xa me pasei pola mesa facer unha pequena revisión, botar un vistazo e probar o tirador de caña que estreamos este ano). Eso si, paréce que me queren cargar o morto e algún día terei que adicarme a fregar, e eso en pleno Naseiro asegúrovos que doe, jeje.
Bueno, en definitiva, que este blog estará pechado ata o mércores (polo menos), aínda que ao mellor fago algunha incursión porque se teño que ir currar (aínda non acordei que días vou librar, pero o luns xaé seguro que si, así que vou disfrutar da París de Noia o domingo a tope,agárdase un espectáculonunca visto, entre a comunión que saía dos músicos e dos "borrachos" que estemos alí abaixo)estarei cun ordenador diante e ao mellor entro. O dito, que este post sirve para avisar a todos aqueles que me vaian botar de menos (seguro que algún hai, jeje) que a miña casa estes días vai estar en Naseiro.
Aos da miña pandilla agárdanos 120 litros de birra, 5 litros de LK (chegará a pouco, mañá xa estará acabada), 10 de crema de orujo (tamén se vai quedar curto), outros licores entre os que está o licor de herbas, ron, whisky, etc. etc.
Menú: Mañá no día do polbo, pois que vai haber, pulpo e tortillas (para os enfermos aos que non lles guste). O sábado raxo e zorza, o domingo churrasco, o luns paella (e para que os teñan peito de comer lacón todo seco, pois lacón todo seco) e o martes creo que empanadas e algo máis, pero a aquela altura xa vale calquera cousa.
Aquí tedes dous vídeos dalgo que xa é mítico de Naseiro, e de tantas outras festas. Pero ningunha chegou a ser número un do top five de CQC.
Saúde e que Viva o Naseiro!!!
Por certo, gustaríame reclamar unha canción que sempre foi nosa e que outros se encargaron de plaxiar e facer famosa no resto de Galicia.
Vivir en VIVEIRO que bonito é, andar de parranda e durmir de pé, e durmir de pé, e durmir de pé, vivir en VIVEIRO que bonito é!!!
Como xa anunciara na miña entrada anterior, supoñía que o Partido Popular tería algo que dicir das festas. Entendo que se queixaran da organización das feiras de artesanía, do libro e a das artes plásticas. Na primeira houbo moitos problemas (os artesáns queixáronse de que invitaron a persoas que traían productos feitos industrialmente), a segunda levou o vento as casetas e a terceira non se chegou a celebrar, porque non atoparon un sitio (os xardíns, que é onde se viñan celebrando nos últimos anos, están en obras). A sombra do meu xefe de prácticas no Concello e antigo concelleiro de cultura vai ser moi alongada e vaise botar moito en falta. Agora puxeron a unha muller, que só pensa en estar guapa para a foto e co vestido máis bonito. Así de claro. Unha das súas primeiras declaracións foi "ahora que soy concejal de cultura, tendré que aprender el gallego". En fin... non quero comentar máis.
Pero fóra deso, sabía que ían atacar polo tema do festival de hardcore e pola xente que se achegou a el. Bueno, non foi directamente o PP, pero si un blog afín que teñen e que só eles din que non é do PP, senón que as entradas son feitas por persoas de todas as ideoloxías. Só o creen eles. A entrada que colgaron hoxe non ten desperdicio, pero sobre todo vouvos pegar as que se refiren ao festiva de hardcore, porque me parecen moi prexuiciosos e profundamente lamentables. Parece que para eles, hai unha xente para á que se deberían de facer uns guetos. Para que vexades que non mo estou inventando.
El programa de fiestas también incluye un macro festival de música marginal llamado “Resurrection Fest”, una apuesta política de los socialistas que está influyendo de manera decisiva en la imagen de Viveiro. Desde todos los puntos de España, y no sabemos si del mundo también, acuden jóvenes pertenecientes al minoritario mundo del “hardcore”, que no han desaprovechado el hecho de que algún municipio se interese por su poco común, dura y agresiva filosofía musical, y les brinde una oportunidad gratis total como esta para reunirse. ¿De verdad interesa turísticamente semejante evento en Viveiro? ¿Qué saca esta ciudad de la presencia de este variopinto personal?
Queda dito todo con esto. Marxinal, variopinto personal,... Eles mismo definen o que son e os pensamentos que teñen. A min non me gusta esa música, do mesmo xeito que non me gusta a house, ou os pasodobles, pero o que non se pode perder é o respeto. E menos ás persoas.
Como moitos saberedes este fin de semana e o pasado son os fines de semana grandes de Peñas en Pontevedra. Esta celebración, ademais de todo o que rodea a unha festa, vai acompañada das corridas de touros na única praza fixa que temos en Galicia, a da cidade do Lérez. Os que teñades lido este blog saberedes da miña querencia pola "festa nacional". Arrepíame o tratamento que se lle dá aos touros.
Pois ben, parece que en Pontevedra cada vez se están movendo máis para eliminar esta práctica da nosa comunidade. Xa hai creada unha plataforma antitaurina, que ten o seu propio blog e no que colgaron un interesante manifesto antitaurino. Quitándolle parte da súa clara identificación nacionalista galega e, nalgún caso, mesmo independentista, estou totalmente de acordo en todos os seus plantexamentos. Sobre todo nestes parágrafos, que teñen que ver coas administracións públicas. Copio e pego:
Deputaçom de Ponte Vedra - Denunciamos a cumplicidade da Deputaçom de Ponte Vedra com estas festas, sendo a principal acreedora de cartos públicos a umha iniciativa privada e brutal como som as touradas.Nom é tolerável que semelhantes práticas sejam subvencionadas com cartos de tod@s nós, no lugar de ser investidas noutras iniciativas sociais e culturais de necessidade. Concelho de Ponte Vedra
- Declaraçom de Ponte Vedra como “Cidade Ánti-taurina”, e “Amiga dos Animais” deixando claro que a celebraçom destes eventos nom está bem vista. - Cese imediato de calisquer colaboraçom com a empressa proprietária da praça , “Plazas y Toros S.L.” , assi como das posíbeis ajudas públicas, sejam directas ou indirectas para com ela.
- Estudar e promover a expropiaçom e reconverssom da Praça de Touros num Coliseu para actuaçons e espectáculos exclusivamente culturais e musicais, capaces de atraer um turismo de qualidade e alternativo ao actual efecto-imám que cada verao atrae à nossa cidade a um turista irrespetuoso com a cultura do país.
- Completa supressom das touradas como reclamo turístico . Nem nas páginas web, nem nas oficinas de turismo, nem nas publicaçons do concelho, valoriçando positivamente que tenham desaparezido do programa das festas.
- Erradicaçom do uso de espaços públicos para a promoçom das touradas. Nengum outro evento do ano tem tanta presença na rua como este, e desde logo nom é de recibo que umha iniciativa privada empregue os espaços públicos de forma indiscriminada, sobre todo quando é umha grande difussora de valores como a violência contra os animais, o machismo e o espanholismo.
- Instar á Junta de Galiza a aprobar umha Lei de Protecçom Animal que proibirá de forma explícita as touradas e todos aqueles espectáculos onde se produça a morte ou tortura de animais. Parlamento e Junta de Galiza:
- Aprobar umha “Lei de Protecçom Animal” que cumpra o anterior, de facto já recolhido na legislaçom europeia e na carta universal dos dereitos dos animais.
O de investir os cartos que meten nas corridas, noutras
iniciativas sociais ou culturais de calidade, é que nin que o escribira eu. Non podo estar máis de acordo.
2.”Os touros son unha tradición, e as tradicións hai que mantelas”
As tradicións deben ser recuperadas e deben funcionar como soporte do que nos define e constrúe, pero tamén do que esperamos no futuro. Tradicións máis antigas que as corridas de touros como a escravitude, os sacrificios humanos ou outras tan españolas como a Inquisición, prodúcennos arrepíos. As tradicións sustentadas na violencia e o aniquilamiento non fan máis que perpetuar estes comportamentos como dignos de práctica e seguimento. Ademáis, é unha práctica que non ten nada a ver con Galiza, coa nosa cultura e coa nosa historia, cheas de tradicións populares que esmorecen ou desaparecen e que si son dignas de recuperación.
En definitiva, non me gustan os touros, perdón as corridas de touros, nin en Galicia, nin en Portugal (aínda que aquí, polo que teño entendido, non os acaben matando, pero dame o mesmo), nin no resto do estado. Como diría Manolo Maseda: eu son gaiteiro!!!
Aquí vos deixo un vídeo que tamén aparece neste blog. Explica bastante ben a barbarie das touradas. Asqueroso e arrepiante.
Teñamos cabeciña e prohibamos esto, que non ten nome.
Son dos que prefiro que me definan e non definirme eu mesmo, porque penso que é como a miña voz. Non é igual como a escoito eu, a como a escoitades o resto. Polo tanto, prefiro calar.
A foto tomeime a licencia de collela do 
