O certo é que non podo evitar subir esta foto, aínda que esteamos en día de reflexión. E é que non foi ata hoxe que a vin. Din que unha imaxe vale máis que mil palabras e que os borrachos e os nenos nunca minten. Pois aquí tedes a imaxe deste pobre bebé. Debeuse dar conta do que se lle viña enriba, jeje.
A foto é de Carmela Queijeiro (fotógrafa da Voz de Galicia) e aparece no blog de Vítor Mejuto, xefe de gráficos do mesmo diario.
Recoméndovos que lle deades un vistazo ao blog, sober todo a aqueles que vos guste a fotografía. Animouse moito durante a campaña electoral.
Pois xa que algún comenta algo sobre que penso sobre o éxito da selección, aquí vai unha historia que atopei navegando por internet no blog dun tal Fran López. Esta moito mellor no blog orixinal, máis organizado todo. A verdade é que a prensa deportiva española é bastante lamentable. Outro día con máis tempo dou a miña opinión completa sobre todo o que estivo sucedendo estes días.
Qué gozada es leer la prensa deportiva estos días: “Maravillosos”. “Somos los mejores del mundo”. “Nosotros ya lo dijimos”. “Pudimos”. “Luis es el más grande, ¡renovación!” …
Este post, junto con el título de campeones de Europa de la selección, va dedicado a ellos.
Imaxe do corte feito polos transportistas e os armadores (coincidiron alí por casualidade) na A-6 á altura de Guitiriz.
Vou copiar o de Sol a Sol que viña onte na Voz de Galicia. Veñen sendo estas poucas liñas que aparecen na portada do xornal, como se dun pequeno editorial se tratase.
Cargas y Beneficios
El objetivo de una huelga o de un paro patronal es alcanzar algo que se demanda de alguien. En el caso del conflicto derivado del precio de los combustibles, ¿qué se pretende? ¿Que unos nebulosos mercados internacionales bajen los precios? Y como no se consigue, ¿que se repartan las cargas de un sector entre todos los ciudadanos? Cuando las cosas vayan bien, ¿también se repartirán los beneficios?
Parece ser que aos armadores, polo menos aos da Mariña, lles sentaron moi mal estas liñas, pero eu só podo dicir que é moi complicado exprimir o meu pensamento sobre este paro do peixe en menos liñas.
Despois das controvertidas portadas de El jueves, que aínda están traendo cola, resulta que un programa de T5 nunha investigación exhaustiva e sen precendentes descubre que Letizia Ortiz é afeccionada á caza. En fin..., se esto é o máis noticiable que poden aportar e o venden como unha exclusiva importantísima, mal imos. E ollo, que Peñafiel conta que Letizia ten dúas escopetas.
Por se a alguén lle interesa máis esta trascendental investigación, en youtube podedes atopar o resto de vídeos. Paréceme incrible que as televisións privadas gasten os cartos en paridas similares, pero bueno, así nos vai. En fin...
"A la princesa se le han tomado medidas de dedo, codo y brazo". Menos mal que non seguiron, jeje.
"Fraga le pegó un tiro en el culo a la hija de Franco". Grande Jaime Peñafiel.
E no cuarto vídeo (non o colguei)xa di a frase final: "Es bueno que las parejas, los matrimonios compartan las mismas aficiones, porque si al final no comparten las misas aficiones, acabas un día no compartiendo el lecho conyugal. Eso le pasó al Rey con Doña Sofía, no compartían aficiones, no le gustaban a Doña Sofía muchas aficones del Rey".
Por certo, as fotos do fotomontaxe non teñen desperdicio. Ao final é o que digo eu, aínda podo dicir que teño algo de idea de Photoshop.
Semella que non só a revista sacou unha contestación ao "secuestro" da edición humorística. Unha das que máis polémica está creando e da que máis se está falando é un artigo que Iñaki Anasagasti colgou no seu blog.
EL BRIBÓN
Se ha organizado una buenaa cuenta deldibujo de El Jueves. Y la verdad es que todo esto es de risa. La mitad de la mitad de lo que ocurre en Gran Bretaña y allí la Casa Real lo aguanta todo porque viven en un verdadero sistema democrático. No son intocables. Aquí si. Aquí se ríen de nosotros a cuenta de los derechos históricos y resulta que el derecho histórico de una pandilla de vagos, eso es intocable. Por eso lo que más me ha gustado ha sido eso de que el Príncipe Felipe diga que ese es su único trabajo.
Y digo esto porque en Madrid, en el Madrid político y sobre todo en el Madrid del PSOE, no se les puede tocar ni con el pétalo de una rosa.
Mi última discrepancia con esta familia fue durante el discurso del Rey en el 30 aniversario de las primeras elecciones democráticas con el video encargado por Marín que era una página de la revista HOLA pareciendo que lo importante había sido lo que había hecho el Rey y no la gente con su voto y, antes, en la entrega de los Premios Carandell en el Senado donde no logré le pusieran de número 1 al presidente del Senado que era el anfitrión y le pusieron de número 2. Yo argumenté que Felipe de Borbón no había sido elegido por nadie, que no era el Jefe del Estado, que no se hacía el acto en su Casa, pues no hubo forma ni manera. La cortesanía con esta familia es enfermiza y de ahí esa obsesión, cubierta de silencio, de decir que es la Institución más valorada.
Luego, de vez en cuando ocurre lo de El Jueves y el rey se queda desnudo, o se descubre que está cazando y no acude el primero a la Clínica cuando nace su nieta y cosas así. Por cierto. Cuando nació Juan Carlos, en enero hará setenta años, su padre Juan de Borbón también estaba cazando cerca de Roma.
Esta es pues una familia impresentable, rodeada de censura de prensa y con un nivel de empalago de la mayoría hacia una institución caduca que clama el cielo.
Se me dice que es mejor eso a que el presidente sea Aznar y les contesto que si lo fuera Aznar sería por el voto popular y a este lo puso ahí Franco, un general asesino y golpista y que al cabo de cinco años a Aznar se le mandaría a casa y a estos a lo sumo, solo se les puede hacer una caricatura...
Ese es el verdadero escándalo de esta semana. No la caricatura que está muy bien sino que toda la familia con el presupuesto público veranee de gorra dos meses, Marichalar incluido.
Y ahora, esta semana, con yate nuevo.
Si, si. No ha tenido el hecho la menor repercusión y sin embargo el Borbón ha estrenado otro Bribón. Lo acaba de hacer en una regata en Mallorca, sacando al mar su nuevo barco de regatas, un moderno diseño adecuado para competir en la clase TP-52, una categoría considerada la estrella de la vela. Acaba de ser construida en el astillero valenciano King Marine. Y no ha habido escándalo alguno.
El Bribón fue botado el pasado mes de mayo y en junio, en el litoral de Alicante, ya demostró sus condiciones triunfadoras con su tripulación habitual. El barco es el decimocuarto velero que con el mismo nombre construye su armador, el empresario José Cusí, amigo del rey y compañero habitual de francachelas deportivas.
Bueno, para mi este es el verdadero escándalo y no el dibujo, y, ante esto, el juez del Olmo no hace absolutamente nada. Dos meses de vacaciones, un Bribón nuevo, cacerías y ausencias pero lo importante es un dibujito diciendo que está trabajando. España sigue siendo diferente. Pero si sigue así, la estancia de esta familia en La Zarzuela y en Marivent, tiene fecha de caducidad. Que la gente empieza a despertar.
Y, en el fondo, todo por culpa de un PSOE cortesano y pelota. ¡Ya está bien!
Paréceme unha análise moi boa e na que estou de acordo en case todo, por non dicir en todo. Pensei que ía ser moito máis duro, polo que escoitara sobre o artigo nunha radio. Claro que, sempre lle quitan punta a todo e falaron só de que lles chamara pandilla de vagos. Crín que despois diso ía vir moitos máis. Parece que non foi así.Non sei que vos parece a vosoutros?
Máis ou menos imaxino que calquera que entre neste blog, estará sobre aviso de todo aquilo que sucedeu coa revista El Jueves. Resumindo, que a súa edición desta semana e a páxina web foi secuestrada por unha decisión xudicial do xuíz da Audiencia Nacional, Del Olmo. Para máis información podedes pinchar aquí.
E deixo a portada en cuestión. Non sei que doeu máis, se o debuxo en si ou o que din os bocadillos do Príncipe (¿Te das cuenta? Si quedas preñada... ¡esto va a ser lo más parecido a trabajar que he hecho en mi vida!). Como lector asiduo que son de El Jueves, sei de primeira man que cousas peores teñen dito do Rei ou de Jaime de Marichalar, por dicir dúas persoas relacionadas coa coroa. Ao primeiro poñeno sempre de borracho e putero, para arriba,e ao segundo de "farlopero".
En definitiva, que si non chega a saír medio minuto no programa do tomate, non sucedería nada. Isto, desgraciadamente, amosa que España é un país de marujos e cotillas que perden (perdemos) o tempo vendo este programa, porque recoñezo que eu tamén teño perdido o tempo véndoo. E non se me caen os aneis. Traenme grandes recordos aquelas sestas que me botaba no sofá da miña casa e me despertaba vendo o tomate. Ao igual que me trae grandes recordos a etapa da miña vida en Pontevedra, que estiven bastante alonxado da televisión en xeral (só víaos deportes o fin de semana e CQC, cando me quedaba o fin de semana alí).
Cal foi a resposta de El jueves? Pois como non, humor. Nonqueres unha cunca, pois toma dous cazos.Decisión totalmente acertada. Esta é a portada desta semana, que xa está colgada na súa web.
Algunhas malas linguas din que a revista estaba pasando por un mal momento de vendas e esto non foi máis que unha operación de markéting. Se é así, felicito ao seu asesor de markéting. Fíxoo perfecto, pero sinceramente non creo que estean pasando por ese mal momento. Cando me despisto de mercala os mércores ou xoves, houbo veces que se me fixo compricado atopala (sobre todo en Pontevedra).
Gustaríame recomendarvos un programa da Radio Galega. Sobre todo, vai dirixido a todo aquel público que só ten a opción de escaparse ás radiofórmulas, no horario comprendido entre ás 12:00 e a 1:00 da noite. É dicir, para tod@s aquel@s que queiran evitar os programas de información deportiva.
O espazo en cuestión chámase "A Boca da noite" e é comandado por Quico Cadaval, un excepcional contacontos ribeirés. É unexcelente conductor, que leva aos oíntes por sendeiros insospeitados a través de contos e historias -reais ou ficticias- que leva compilando dende ben pequeno. Baixo o meu punto de vista é, xunto con Candido Pazó, un dos mellores contacontos que temos en Galicia.
Esta é a sinopse que a propia Compañía da Radio Televisión de Galicia fai deste programa, que ocupa as noites de luns a xoves, entre ásdoce e a unha:
Sinopse Quico Cadaval levará os radiooíntes a un mundo de historias reais e cotiás na medianoite da Radio Galega. A boca da noite presentará estas historias mesturadas cun consultorio amoroso e cancións. O programa tamén incluirá unha sección dedicada ao fútbol en que presentará matices curiosos e tratará os temas con ironía e retranca. O espazo é unha alternativa á oferta masiva de deportes, concretamente de fútbol, que inunda as ondas nesas horas, polo que a sección deportiva non terá un vencello estricto coa actualidade. Unha vez á semana, o programa contará coa visita dun personaxe popular que comentará facetas pouco coñecidas da súa personalidade. Esta sección recibirá a personaxes da cultura, do deporte ou do espectáculo. Quico Cadaval, que é actor, director e adaptador teatral, foi o impulsor do movemento de contacontos xurdido en Galicia na década dos noventa, polo que un dos seus obxectivos no programa é contar as historias que envíen os oíntes.
A verdade é que, en Galicia temos unha tradición oral moi importante, que ven dende os antigos bardos, xograres e trovadores. E pasa por este tipo de contacontos ou os regueifeiros, que tanta sona teñen pola zona de Bergantiños. Pero o grao de importancia é igual -penso eu-có grao de esquecemento e recoñecemento. Ben pouco desto último, por desgracia. Así é que tivo que vir xente de fora, coma Manu Chao, levar aos nosos regueifeiros de xira por Inglaterra, Francia, etc.
Lugares onde, por certo, triunfaron e encheron.
Só se fomenta un pouco, dende programas coma o tan demonizado "Luar", ou o "Aberto por reformas" de Xurxo Souto.
Como epílogo, dicirvos soamente, que o programa de Quico Cadaval comeza dunha forma ben suxerente.
Benvidos á Boca da Noite, un lugar cálido, húmido e escuro...
Que o disfrutedes, se algún o escoita. Quedan poucas edicións, porquepenso que o 29 de xuño pechan o chiringuito por esta tempada.
Son dos que prefiro que me definan e non definirme eu mesmo, porque penso que é como a miña voz. Non é igual como a escoito eu, a como a escoitades o resto. Polo tanto, prefiro calar.
