Pasen, vexan e desfruten dos atardeceres máis longos da Terra.
En Galicia temos o privilexio de ser a terra na que máis tarde se pon o Sol. Nin en Portugal, nin en Canarias poden dicir o mesmo (polo distinto fuso horario no que se moven). Neste tempo de xuño, previo ao San Xoán e ao Solsticio de verán (creo que chego un pouco tarde, xa que foi hoxe), en Galicia aínda temos luz ata máis aló das 22:30 horas. A verdade é que é un auténtico espectáculo, comparado co deprimente que para un é, ver como o Sol se vai ás 17:30 da tarde, en calquera tarde de outubro. Un luxo do que só podemos desfrutar dous millóns e pouco de persoas.
Por elo vos convido a que aproveitedes esta época do ano, e despois de cear vos vaiades dar un paseo e a gozar deste privilexio que temos. Da igual o sitio. Os cañóns do Sil, a Muralla de Lugo, a Chavasqueira, a Torre de Hércules, a Praia das Catedrais, as Illas Cíes,...
Faro de Maspalomas (Gran Canaria).
Torre de Hércules (A Coruña). Foto realizada por Pablo Neira Fernández e extraida da edición dixital de La Voz de Galicia.
Praia de Campelo (Valdoviño). Foto de Ana Villádoniga.
Eu quedareime no meu paseo marítimo escoitando o mar e vendo como desaparece o Sol. É un gran compañeiro o mar. Se vives preto del, nunca te abandona, nunca se esquece de ti, sempre está aí. En determinados momentos de estrés, aburrimento, ansiedade e cantas situacións negativas vos poidades atopar, sempre é reconfortante escoitar como peta nas rochas ou como
sube e baixa a través da fina area dunha praia. Este si que é un verdadeiro amigo ao que sempre podes recorrer.
Creo que descubrín unha forma de divertimento. A partir de hoxe, cando teña a cámara a man, voume adicar a sacar fotos dos atardeceres máis longos do mundo.
Creo que, por outras moitas cousas, se debería cambiar o noso fuso horario, como un partido político propuxera tempo atrás, pero perder esto botaría atrás o meu apoio. Seguro.
PS: Cando dunha vez instale o Photoshop, xa porei un par de fotos que teño de atardeceres en Túnez, feitas por Carlinhos. E algunha máis baixo o Sol da Toscana.
Saúde.
Irene Varela dijo
Tés á man o meu meil (está no perfil). Coido que este finde non hei estar en Ponte, pero gostaríame saber onde andarás. Porque quizáis sí que fique aquí. Así que xa sabes, dime por onde andas e tal vez nos vexamos. E tal vez che dea un par de bicos de agradecemento polos comentarios e as visitas, e tal vez poidamos desexar xuntos que este verán que comeza non desemboque en traxedia. Xa sabes, nin por conspiracións nin por nada: tan só porque haxa alguén que ame tanto á nosa terra que non lle poida desexar mal, e porque sexa prudente cando a visita ou a vive. E tal vez poidamos tomar un cubata á saúde de todos aqueles que loitan por facer morrer as lapas que non matan. Dende logo, por eles, pola boa xente, un brinde.
Grazas a todos. E ós demáis, coidade o que facedes.
Bicos*******
22 Junio 2007 | 02:28 AM