O Festival SoneArte 2007 de Viveiro púxose en marcha
En Viveiro xa case estamos no ecuador do festival SoneArte 2007. As xornadas de onte e antonte foron intensas. Despois de traballar todo o día (estou axudando a levantar o país a tope, jeje), a Praza Maior de Viveiro era cita obrigada para disfrutar de boa música.
O xoves sería o momento do que antes se coñecía como Viveifolk. Entre unhas cousas e outras perdinme a actuación do grupo medio-local (digo medio porque hai dous rapaces de Viveiro nel), xa que daba inicio ás 22 horas. Pero bueno, cheguei xusto para o inicio do das rapazas eumesas de Faltriqueira. E máis para o que sería o prato forte do día, o concerto de Cristina Pato co seu antigo grupo, Mutenrohi, dentro da xira Misturados.
As rapazas de Pontedeume gustáronme de veras. Teñen uns auténticos chorros de voz e fan unha proposta bastante interesante, ou como elas din, interpretan as cancións ao seu xeito particular. Ademais tamén se uniron ao movemente Dobarrista polo que gañaron puntos para min.
Cristina Pato aínda que moitos a critiquen, basándose máis que nada en prexuizos (non miro para ninguén Ángela) sobre a cor do seu pelo, o seu xeito de actuar enriba do escenario ou as súas poboadas axilas, a verdade é que anima á xente. Tamén é verdade que o actuar con Mutenrohi axudou bastante e ofreceron un concerto bastante movido e dinámico. Notábase que á xente lle estaba gustando. De feito, o número importante de persoas que seguimos o concerto ata o seu final (pasou das dúas da mañá dun xoves) así o atestigua. Eu creo que a ourensá deixou un grato sabor de boca entre todos os que nos achegamos á Praza Maior. Por certo, impresionante e moi boa a acústica da nosa praza máis senlleira, neste tipo de concertos. Moita xente acude a estes concertos co medo de que non se escoite nada (sería o único problema porque ao peto non lles vai, xa que todos os concertos son de balde) e quedan gratamente sorprendidos coa boa acústica que ofrecen as pedras centenarias do casco vello viveirés.
Venres
Onte tocaban os ritmos pop. Á actuación de Elodio y los seres queridos non fun. Primeiro porque chegaría con ela empezada e segundo porque antes fumos tomar algo á Praciña da Herba (é unha especie de Verdura pontevedresa). Na foto non se ve con terrazas nintoda ela. Ademais agora está máis limpa eas paredes pintadas. É moi bonita, sobre todo candoacolle actuacións deMúsica na rúa, do Risa na rúa ou de grupos da mostra folclórica (eu este ano, por exemplo, tiven a sorte de ver o grupo que viña do Ecuador).
Pero si estiven na de Los Planetas. Hei de recoñecer que nunca escoitara a este grupo, a pesar das grandes referencias que del tiña. Minto un pouco, porque no meu tempo de residente en Pontevedra si que tivera a ocasión de escoitalos algunha vez, pero nunca sen amosar un gran interés. E a verdade é que me encantaron. Teñen un directo contundente, rotundo, directo que verdadeiramente me engaiolou. Ademais, semella que se poden considerar un grupo de, máis ou menos, culto, xa que case todo o mundo que foi ao concerto coñecía a letra de todas as cancións do seu repertorio. Jota e os seus non defraudaron e ofreceron un par de bises, que deixaron moi contentos aos asistentes ao seu espectáculo.
Aínda quedan por diante moitos, moi bos e moi variados concertos. Fangoria o domingo, Nacha Pop o mércores e Macaco o sábado, sen esquecerme dos incombustibles Los Bravos, o martes. Estes concertosserán os que non me vou perder seguro, pero se cadra mañá tamén me acerco ao ViveiroRock. A putadiña é que serán en Celeiro e cádrame un pouco a desmán para despois seguir coa marcha. En fin, que todos os problemas sexan estes, non credes?
Saúde.
PS: Aquí vos deixo un tema de Zeca Afonso, un artista portuguésque ten versionado Cristina Pato.
