Foto: La Voz de Galicia. Edición A Mariña (correspóndese coa sesión vermú do sábado)

Bueno, despois de xa case unha semana vaiseme facer moi difícil narrar o que foi Naseiro, para mín, este ano. Eso si, podería narrar perfectamente as secuelas que me deixo porque aínda as estou arrastrando. A moqueira e a catarreira estame custando superalas, pero imaxino que mañá xa case estarán esquecidas. Espero non contaxiar a ningún dos ciclistas da Vuelta a España que mañá teño que entrevista na saída da terceira etapa, que será en Viveiro.

Pois o Naseiro deste ano estivo bastante ben. Pero bueno, que non se pase ben en Naseiro é raro. Mais, non chegou ao punto de espectacular que eu pensei que acadaría este ano. Tiña postas moitas ilusións nel, jeje. Digamos que, se cadra, parte da culpa foi miña. Eso de traballar ata o momento xusto no que comeza non axuda e, despois, creo que desde o luns me empezou a atacar o virus este (dixo o doutor que o era), que me impidiu rendir ao máximo a partir do luns. Ata o luns non houbo moita queixa.

A verdade é que este ano houbo moitas menos cabanas en Naseiro. Sen dúbida o feito de que cadrara nas segundas datas máis altas que o pode facer (o día central e o cuarto domingo do mes e abarca desde o venres antes dese domingo, ata o martes da semana que entra; é dicir, este ano desde o 24 ao 28). Así o xoves (cando non é día oficial de festa, pero xa hai moita xente que se queda a durmir porque xa botan a luz) era entendible que houbese tanta xente. Os que se ían o domingo ou o luns para estudiar de cara aos exames de setembro, comezaron a festa antes para aproveitar ao máximo os poucos días.
De todos os xeitos, nas verbenas había moitísima xente. Sen dúbida, o feito de apostar por traer grandes orquestras axudou.

Comecemos pois coa crónica en si. O primeiro día, día do polbo (pulpo falando), cheguei a Naseiro máis tarde que nunca. Eran case as once da noite e xa atopei a algún/nha que me levaba vantaxe, aínda que non moita. A diferencia de anos anteriores, o primeiro día (no que non hai verbena) preferín gardar forzas e fígado para días posteriores. Así foi, pero claro, toda a noite sen nada que facer (refírome ao tema da orquestra) provoca que pouco a pouco vaias quentándote (non no sentido suxo da palabra,que xa coñezo os tipos de pensamento dalgún) e acabes bebendo máis do que contabas facer. Así foi que me deitei aló polas dez da mañá. E claro, como as tendas de campaña están ao sol, ás once e pouco (é dicir, nin dúas horas cheguei a durmir) xa estaba en pé porque non se paraba de calor nas tendas. Comida agonizando. E ademais tendo en conta que era raxo e zorza, que a máis de 20 graos debaixo dun toldo (menos mal que agora non temos aqueles plásticos negros que poñíamos antes de teito) fan moi compricado o tema. Pola tarde fun á casa ducharme e durmir unha pequena sesta no sofá do salón, porque senón pola noite íame entrar unha páxara criminal.

Así entramos na noite do sábado. Foi o meu día grande e o de moitos na mesa. Aínda non acusas o cansanzo dos días que van pasando e o fígado aínda ten a capacidade xusta para filtrar as brevaxes. Puxémonos a xogar a tradicional partida de tute. A miña parella era o meu amigo Samuel (Salapa para os amigos). Non nos levantamos en toda a noite da mesa (xogábamos a últimos ao primeiro que chegar a tres puntos e cada vez que se perdía había que beber un chupito de licor café por barba) e aínda que esto pareza positivo non é así, porque os outros ían pasando e ían descansando, mentres que nos xogábamos todo o tempo e sempre ían perdendo algunha partido. Resultado: pois que antes de partir á verbena xa levábamos unha (como ben diría unha amiga madrileña miña) caraja importante. Bueno, claro, a esto hai que añadirlle que para que non se nos secara a boca mentras xogábamos e gañabamos, un tiña o Ballantines con Cola ao lado e o outro a birra (estreabamos tirador este ano).
Todo o demais, recordoo ben, a medias. Sei que me tirei en prancha camiño da verbena, nun momento no que uns cantos aproveitamos para ir reencher á mesa. A camiseta amarela dos dummies toda negra e un pantalón corto branco, máis negro aínda. Simpáticas as palabras de miña nai o outro día. "Volvínche lavar o pantalón corto beige, que tiña unhas manchas que non lle daban saído. Non sei de que serían". Custoume aguantar a risa. Ahh, e tamén uns arañazos na man dereita. Para a aparatosidade da caída non foi nada, a verdade.
Gran verbena coas orquestras Joker e Philadelphia. Incluido un pequeno affaire cun dos de seguridade da primeira, cando botou do escenario con malos modos a un rapaz, que sempre sube con bos modos e a facer festa, non a montala. Tranquilos, a miña vida non correu perigo, porque non era o mítico gorila. Era un señor maior, jeje, que senón non creo que lle dixese moito. Poido ser un borracho, pero non son tonto, jeje.
Segundo día, e segundo día que case me deito ás dez. Eran as nove e media pasadas. Festa grande o sábado. O mellor día para mín, o día que mellor o pasei.

Despois domingo, luns e martes deixou para outro día, que senón abúrrovos e ademais xa vai sendo tarde e mañá teño diana cedo, para ir entrevistar aos sufridores da estrada. Xa vos contarei tamén co me foi cos Pereiro, Pino, Freire, etc. se é que ao final podemos entrevistalos, porque creo que polo de agora non estamos moi ben acreditados.

Saúde.

PS: Fáltame falar de Tonhito de Poi e colgar un par de vídeos e fotos da súa actuación en Naseiro. Seguro que a algunha lle vai gustar.