O domingo foi un día bastante normaliño. Despois dos dous primeiros días, as forzas empezan a fallar. De todos xeitos a verbena volveu estar moi animada cos asturianos de Tekila e os moi agardados da París de Noia. Non desentonaron nada os asturianos, aínda que para mín falloulles moito o son.
Este día, non me fun tan tarde para a tenda de campaña. Despois de que acabasen as orquestras, un pis e para a cama (bueno, para o colchón da tenda), que había que repoñer forzas de cara a luns e martes.

Como vos dicía na anterior entrada, o luns comecei coa páxara. Se cadra, influiu a moita calor que fixo ese día. Os luns é o día no que se fai o descenso humorístico do Río Landro e este ano debeu ser da única vez que verdadeiramente me apeteceu moito baixar. Aínda que non temos por costume baixar, si que temos a costume de achegarnos á beira do río para ver aos intépidros que si o baixan. Sempre son unhas risas velos. O ambiente de Naseiro é incrible. Aquí vos quedan un álbume de fotos que teñen colgado na Voz de Galicia. Os pés de foto están un pouco trabucados, por certo. Vese que nisto non só se equivoca o Progreso, jeje.
A verbena era con Costa Oeste e Miramar. Os últimos bastante floxos, con respecto aos primeiros que sempre clumpen moi ben. Tiveron un pequeno problema de son, cando se lle jodeu un equipo na segunda actuación. Na zona de diante non se escoitaba moi ben, pero era o de menos. Por certo houbo dúas anecdótas interesantes con esta orquestra, coa Costa Oeste. A primeira foi cando apareceu un tipo no escenario vestido cun tanga de leopardo e un sombreiro. Pensei que sería o mítico borracho que subía arriba dar a nota. E si erao. O que pasa é que esta era coñecido. Tratábase de Tonhito de Poi, que tamén andivo de romaría. Fixo de feito algún concerto nalgunha cabana. Cólgovolos ao final.
A foto tomeime a licencia de collela do Fotolog de Bernardo (o da dereita con camisola azul). Agardo que se algún día chega a este blog por casualidade, me saiba perdoar esta intromisión e non me queira cobrar o copyright. O do medio non fai falla dicir quen é, supoño.

A outra foi que varios integrantes da Costa Oeste viñeron cear á nosa mesa despois de que rematase a verbena. Boa xente e moi bo rollo. Sobre todo, quédomo con que todos os integrantes das orquestras estaban de acordo en que, a pesar de que ven moitas festas durante todo o verán, como Naseiro e o ambiente que alí se vive ningunha. A maioría sorpréndense (despois de todo o que viron durante o verán) de que, a pesar dos litros e litros de alcol que corren (e que eles tamén beben, porque sempre se lles manda algunha litrona para arriba), non hai pelexas nin a xente é irrespetuosa con eles. O primeiro pódencho dicir para quedar ben, pero esto último eu creo que nesto último si que son sinceros ao cen por cen.

E, finalmente, chegou o martes. O último día. O día que para mín sempre foi un baixón. Cando aínda estaba no colexio e no instituto (aqueles tempos nos quenunca me quedaba nada para setembro)porque era sinónimo de fin de verán, íanse os turistas, acabábanse as festas, deixábamos de ir á praia, en definitiva, volvíase á rutina do curso, aos días apagados e tristes nos que xa era noite ás cinco e media da tarde.
Despois pasou a ser o baixón de ter que afrontar os exames. De repente atoparte só na casa estudiando, cando os cinco días anteriores estabas rodeado dos teus amigos disfrutando e de festa. O mércores de Naseiro sempre foi un día moi duro. Este ano xa non teño exames, aínda que o feito de que a maioría dos meus amig@s os teñan, fai que a situación sexa parecida. Pero nesta ocasión é diferente, porque o xornal vaime manter ocupado.
Volvendo á festa deste ano en si, non fun á verbena. Atopábame excesivamente canso. E a partir das dúas e pico, cando xa recuperara, empezou a caer unha tormenta impresionate que impediu que vise á Olympus e á Versalles. Visto o visto e que ao día seguinte tiña que ir ás nove e media ao dentista, e despois traballar, decidín marchar no coche para a casa e durmir na miña camiña. Daquela si que xa estaba enfermo, porque me custou moito recoller as cousas e, sobre todo, coller o sono. Así ao día seguinte estaba na consulta do dentista agonizando e toqueando. Moito me costou non quedarme durmido mentres me atendía.

E aquí está a crónico do Naseiro. Pasánseme moitos detalles, moitos recordos, anécdotas, etc. Pero, ben é certo que a maioría deles non as entederiades porque son propias do meu grupo de amig@s e aínda que volas contara, non entenderíades moito.

E como prometera aquí vos quedan os vídeos de Tonhito. Ollo ao comentario do primeiro sobre Ana Obregón, jeje.

Deixovos un nada máis, que senón despois algún protesta porque non lle da cargado a páxina. Aquí vos quedan as ligazóns dos outros:
- Vídeo 2
- Vídeo 3
- Vídeo 4

Saúde.